Przejdź do treści
Strona główna » Praktykowanie postpamięci

Praktykowanie postpamięci

    Odnosząc się do Tradycji Kościoła, żywotów Świętych i błogosławionych, działania teatru są nakierowane na kultywowanie pamięci. W tym znaczeniu Polski Teatr Historii staje się medium informacji o przeszłości Kościoła. Poprzez praktyki artystyczne teatr ukazuje prawdy wiary, przedstawiając je przez spektakle i koncerty. W procesie twórczym przedstawienia Polskiego Teatru Historii mają „uobecniać” przeszłość poprzez przypominanie i wydobywanie informacji z dokumentów. Dzięki tym materiałom źródłowym, które teatr adaptuje, łączy przeszłość z teraźniejszością.

    Jednocześnie przekazywana tematyka może być źródłem kształtowania przyszłości poprzez ukazanie postaw i zachowań bohaterów spektakli. W ten sposób ukazuje się dydaktyczny charakter teatru, który nastawiony jest na łączność z odbiorcą, przedstawiając wydarzenia minionych lat i odwołując się do doświadczeń widzów. Spektakle mogą również służyć jako forma przechowywania pamięci poprzez „uobecnienie” przeszłości. Przedstawienia teatru mogą przypominać o religijnych korzeniach oraz na nowo definiować miejsce człowieka w historii. Przez powrót do przeszłości teatr próbuje budować i uświadamiać tożsamość swoich widzów. Charakter teatru jest ściśle związany z chrześcijaństwem, a więc
    i z pamięcią. Nauka Kościoła katolickiego ma swoją ciągłość i łączy przeszłość
    z teraźniejszością za co odpowiada Tradycja Kościała, a pamięć religijna zostaje odtwarzana za pomocą obrzędów oraz tekstów:

    wspomnienia, które znajdują się u podstaw religii, nie były zniekształcane i przeistaczane, a lepiej – wyjaśniane, w miarę jak wiązano je z teraźniejszością i znajdywano dla nich nowe zastosowania [1].

    Egzemplifikując działania Polskiego Teatru Historii w obrębie praktyki postpamięci  na przykładzie spektakli …w tył głowy oraz Apostoł Nadziei, przedstawiają one przeszłość i są ciągiem wydarzeń zrekonstruowanych za pomocą materiałów źródłowych bądź pamięci jednostki.

    (…) Siłą praktykowania postpamięci, która ma miejsce w realizacjach Polskiego Teatru Historii jest przedstawienie „świadka wydarzeń”. Aktor, który odgrywa swoją postać dla widzów staje się tym świadkiem, któremu możemy zaufać i za nim podążyć. Dzięki odtworzeniu postaci historycznej widzowie stają się „świadkami z drugiej ręki” [2].


    [1] M. Halbwachs, Społeczne ramy pamięci, op. cit., s. 427.

    [2] F. Rokem, Odgrywanie historii, op. cit., s. 7.